Υπάρχει μια μυρωδιά στο παλιό ποδόσφαιρο που έχει πλέον χαθεί. Είναι η μυρωδιά του βρεγμένου μαλλιού από τις βαριές φανέλες και του δέρματος από τις ραμμένες στο χέρι μπάλες. Σε μια εποχή όπου αναπολούμε τον χαμένο αυθορμητισμό εξαιτίας του VAR
, είναι λυτρωτικό να γυρίζουμε τον χρόνο πίσω, στις ρίζες του αθλήματος. Το inside-football.gr βγάζει από το χρονοντούλαπο την πιο “τζέντλεμαν” ιστορία που γράφτηκε ποτέ στο χορτάρι. Αυτή είναι η ιστορία της θρυλικής Corinthian FC. Της ομάδας που πίστευε ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα τιμής και αρνούνταν να εκτελέσει ή να αποκρούσει πέναλτι.
Οι ερασιτέχνες που έντυσαν τη Ρεάλ Μαδρίτης
Η Corinthian FC ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1882. Δεν ήταν μια συνηθισμένη ομάδα, αλλά μια “All-Star” αρμάδα ερασιτεχνών από τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ. Σκοπός τους ήταν να παίξουν το πιο όμορφο ποδόσφαιρο που είχε δει ποτέ ο κόσμος και να εκθρονίσουν τους Σκωτσέζους, που τότε κυριαρχούσαν.
Το ταλέντο τους ήταν ασύλληπτο. Διέλυαν τους αντιπάλους τους με σκορ όπως 8-1 και 10-3, ενώ πραγματοποιούσαν περιοδείες σε όλο τον κόσμο διαδίδοντας το άθλημα. Οι κατάλευκες φανέλες τους έγιναν σύμβολο υπεροχής. Τόσο πολύ, που πολλά χρόνια αργότερα, ένας σύλλογος στην Ισπανία αποφάσισε να φορέσει και αυτός ολόλευκα για να τιμήσει το μεγαλείο τους. Αυτός ο σύλλογος ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης.
“Ένας τζέντλεμαν δεν κάνει ποτέ φάουλ”
Το στοιχείο, όμως, που τους έκανε αθάνατους δεν ήταν οι νίκες, αλλά το αδιανόητο ήθος τους. Όταν το 1891 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FA) εισήγαγε τον κανονισμό του πέναλτι για να τιμωρεί τα σκληρά μαρκαρίσματα, οι παίκτες της Corinthian FC εξοργίστηκαν.
Η φιλοσοφία τους ήταν κάθετη: «Ένας πραγματικός τζέντλεμαν δεν θα έκανε ποτέ εσκεμμένα φάουλ σε έναν αντίπαλο». Θεωρούσαν τον κανόνα του πέναλτι προσβολή στην ακεραιότητα του αθλητή. Έτσι, πήραν μια ιστορική απόφαση. Αν κέρδιζαν πέναλτι, ο αρχηγός τους έστηνε την μπάλα και την κλωτσούσε επιτηδευμένα άουτ. Αν ο διαιτητής σφύριζε πέναλτι εις βάρος τους, ο τερματοφύλακάς τους περπατούσε μέχρι το δοκάρι και ακουμπούσε νωχελικά πάνω του, αφήνοντας τον αντίπαλο να σκοράρει σε άδεια εστία!
Η πτώση του ρομαντισμού
Αυτή η ακραία μορφή ιπποτισμού φαντάζει εξωγήινη σήμερα. Όμως, στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον ιστορικό πρώτο αγώνα του 1863 στο Μόρτλεϊκ, το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται επαγγελματικό. Οι ομάδες άρχισαν να πληρώνουν παίκτες, η νίκη έγινε αυτοσκοπός και η “τιμή” έδωσε τη θέση της στον κυνισμό των αποτελεσμάτων.
Η Corinthian αρνήθηκε να γίνει επαγγελματική. Παρέμεινε πιστή στις αξίες της μέχρι το τέλος, χάνοντας σταδιακά τη δυναμική της, μέχρι που συγχωνεύτηκε με άλλη ομάδα το 1939.
Σήμερα, τα γήπεδα είναι γεμάτα κάμερες, τακτικές σκοπιμότητες και παίκτες που εκβιάζουν την παραμικρή επαφή για να ξεγελάσουν τον διαιτητή. Η ιστορία της Corinthian FC στέκεται εκεί, σαν μια παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία, για να μας θυμίζει ότι κάποτε, υπήρξαν άνθρωποι που αγάπησαν το παιχνίδι πιο πολύ από τη νίκη. Και αυτό, καμία κούπα δεν μπορεί να το αγοράσει.
